علاج در وطن است
از سالیان دانشجویی و دورۀ اصلاحات، تا امروز، شاهد اتفاقات عجیبی بودهم. شلوغیهای ۷۸، سال سخت ۸۸، آبان ۹۸، اعتراضات ۴۰۱...
تجربه بهم میگه که خشونت و اوباشگری هرگز نتیجه نمیده. پس هروقت که اعتراض با خشونت مواجه شد، باید خیابون رو ترک کرد.
این چندروز هرچقدر تونستم با جوونها حرف زدم تا بیرون نرن، مبادا خونشون ریخته بشه، جوونیشون برباد بره. کار زیادی ازم برنیومد ولی سعیمو کردم.
کاش اگر براندازی اینجارو میخونه به این حرفم فکر کنه: اگر حاضری بخاطر کشور و مردمت از جونت بگذری یا آسیب جسمی ببینی، ببین حاضری بخاطر مردمت کار کنی و زحمت بکشی؟ اگر حاضر نیستی، بدون که مردنت منطقی نیست. کسی که حاضره بمیره، نباید از زنده موندن و تحمل شرایط سختْ ابایی داشته باشه!
نجات در ساختنه نه خراب کردن؛ هیچ راه میانبری هم نیست. انقلاب فقط خراب میکنه. خب بعدش چجوری میخوایم کشورمون رو بسازیم؟ همین الان تلاشمون رو بخرج بدیم و صبور باشیم. از جون دادنْ کمخرجتر و موثرتره!
انقلاب البته میسازه.
در واژهنامه معناش هست.
و البته کار هرکسی نیست و اون خمینی و یارانش بودن که بی اسلحه و رسانه از پسش براومدن.
اغتشاشه که خراب میکنه.