اواسط دهه هفتاد، یکروز رادیو روشن بود و شعر قشنگی قرائت میشد. تا قلم و کاغذ بیاورم، تنها یک بیت را توانستم مکتوب کنم؛ حال سوالم این بود که شاعر این شعر زیبا کیست؟
در آن روزگار، اینترنت نبود. البته بود ولی شاید در چند جای خاص در تهران، و پسرک شهرستانیای که من بودم حتی کامپیوتر هم ندیده بودم.😁
القصه! رفتم سراغ دبیر ادبیات: «آقا بنظرتون این شعر از کیه؟» دبیر بیچاره و بسیار محترم، کمی به شعر نگاه کرد و مانده بود چه بگوید: «شاید از صائب باشه پسرم»
خوشحال و خندان به سمت تنها کتابخانه شهر یورتمه میرفتم تا شعر جناب صائب را بیابم. دیوان کامل حضرتش که موجود نبود ولی گزیدۀ اشعارش چرا. اول تا اخر کتاب را تورقی کردم اما شعر پیدا نشد. آیا بیت موردنظر از صائب نبود، یا گُزیده نشده بود؟ نمیدانم. ولی در عوض چندین غزل ناب خواندم، بهتر از آنی که میخواستم. گرچه به هدفم نرسیدم ولی بر شکر اوفتادم!
امروز که گنجور بالا نمیآمد و دنبال شعری میگشتم، یاد این خاطره بودم. اگرچه اینترنتْ سرعت جستجو را بالابرده و ما را مستقیم به مقصد میبرد، ولی گشتن و پیدا نکردن هم برکاتی داشت، از جمله آشنایی و مواجهه با چیزهای دیگر. وضعیتی که در جستجوهای رایانهای، غالبا از آن محروم شدهایم.
بد نیست چند وقتی بدون گوگل سرکنیم و خودمان را محک بزنیم. حتما سخت است ولی احتمالا تجربههای جالبی رخ خواهد داد.
- ۴ نظر
- ۲۶ دی ۰۴ ، ۰۸:۵۵
